Legolas
GotLink.pl Komputery, SprzÄt aplikacja do 6133 betterware unia CiÄ Ĺźachwili na ich spotkanie dmuchnął powiew chłodnego rozrzedzonego powietrza. Wylot, drugi koniec tunelu, mieli wreszcie tuż przed sobą. Zdyszani, stęsknieni do nieba nad głową, rzucili się naprzód, lecz nagle ku swemu zdumieniu zachwiali się i cofnęli. Wylot był zamknięty, chociaż nie przywalony kamieniem; zagradzała go miękka, jak się z pozoru
niebieskie płomyki. Z czarodziejskim kryształem wzniesionym nad głową, z mieczem w dłoni Frodo, hobbit z dalekiego, cichego kraju, szedł nieustraszenie na spotkanie wrogich oczu. Oczy zadrżały. Im bliżej było światło, tym wyraźniej mętniały w rozterce. Nigdy jeszcze nie olśnił ich równie potężny blask. Od słońca, księżyca i gwiazd kryły się zawsze
zbliżają się do nich gwałtownymi skokami. Owionął ich trupi zaduch. - Stój! Stój! krzyknął w rozpaczy. Ucieczka nie zda się na nic. Oczy skradały się coraz bliżej. - Galadrielo! zawołał i zbierając resztki odwagi podniósł znów w górę kryształowy flakonik. Oczy się zatrzymały. Na moment spojrzenie ich przygasło, jakby zmącone
ciemności, a gdy je z oddechem wciągali w płuca, zdawało im się, że ślepota opanowuje nie tylko ich oczy, lecz także umysły, tak iż nawet wspomnienie barw, kształtów i światła zamiera w ich pamięci. Noc była zawsze i nigdy nie przeminie, nie istnieje nic prócz nocy. Zrazu jednak nie stracili
woń, jakby w mrocznym wnętrzu nagromadziły się grube zwały nieopisanego plugastwa. - Czy to jedyna droga, Smeagolu? spytał Frodo. - Tak, tak odparł Gollum. Tak, trzeba iść tędy. - czy rzeczywiście przeszedłeś kiedyś przez te lochy? spytał Sam. No cóż, tobie pewnie smród nie przeszkadza. Gollumowi oczy rozbłysły. - Hobbit
że korytarz odbiegający w lewo jest zablokowany albo stanowi lepka wnękę, albo też zagrodził go jakiś zwalony wielki głaz. - Droga nie może prowadzić tamtędy szepnął Frodo. Musimy iść w prawo, nie ma wyboru. - Chodźmy, i to prędko wysapał Sam. Tutaj czai się jakiś stwór gorszy
zdawało dość ustępliwa, lecz w rzeczywistości mocna i nieprzenikniona zasłona; powietrze przedostawało się przez nią, ale nie dopuszczała promieni światła. Raz jeszcze hobbici natarli na przeszkodę i znów zostali odepchnięci. Podnosząc w górę kryształowy flakonik Frodo zobaczył szarą zasłonę; blask gwiezdnego szkiełka nie przebijał jej i nie rozświetlał, była jak
niezliczonych nici pękła i zwinęła się, ze świstem przecinając powietrze. Luźny jej koniec chlasnął Sama po ręku. Hobbit krzyknął z bólu, odskoczył i odruchowo przytknął rękę de ust. - Tym sposobem nie otworzymy sobie drogi nawet przez tydzień - rzekł. - Co robić? Czy te ślepia znów nas gonią? - Nie widać